[NZ] RytuaÂł 6/? - Fan Fiction - Harry-Potter.net.pl

O nie! Ta strona potrzebuje włączonej obsługi języka JavaScript!

Twoja przeglądarka nie obsługuje tego języka lub ma wyłączoną jego obsługę. Włącz wykonywanie kodu JavaScript w swojej przeglądarce internetowej, aby skorzystać ze wszystkich funkcji strony
lub skorzystaj z programu obsługującego język JavaScript, np. Mozilla Firefox, Apple Safari, Opera, Google Chrome lub Windows Internet Explorer w wersji wyższej niż 6.

[NZ] RytuaÂł

Stewart Rivers, dowĂłdca Brygady Uderzeniowej Minsterstwa Magii, musi odkryĂŚ kto stoi za seriÂą tajemniczych zabĂłjstw dokonanych na czarodziejach. Czy uda mu siĂŞ rozwikÂłaĂŚ zagadkĂŞ?

Autor:

losiek13

Gatunek: KryminaÂł

Ograniczenie wiekowe: +16

Przeczytano 17873 razy.

Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

[NZ] RytuaÂł 6/?

Kogo spotkajÂą w mugolskim koÂściele dwie tajemnicze postacie? Gdzie udadzÂą siĂŞ Stewart i Ulka?

Poprzedni rozdziaÂł:
5
Pierwszy rozdziaÂł:
1

W powietrzu wirowaÂły jeszcze kÂłĂŞby pyÂłu, sÂłychaĂŚ byÂło jedynie wycie silnego wiatru, ktĂłry wdzieraÂł siĂŞ teraz do wnĂŞtrza budynku i monotonne uderzenia gaÂłĂŞzi jakiegoÂś drzewa o jeden z witraÂży. Ubrane na czarno postacie posuwaÂły siĂŞ z wolna w kierunku gÂłĂłwnego oÂłtarza, bacznie rozglÂądajÂąc siĂŞ dookoÂła. MĂŞÂżczyzna gestem wskazaÂł kobiecie, by szÂła za nim, kiedy zbliÂżyli siĂŞ do ostatniego rzĂŞdu Âławek. PoprowadziÂł jÂą w kierunku lewej nawy, gdzie w ciemnoÂściach na podÂłodze leÂżaÂła jakaÂś postaĂŚ. Na wypolerowanej podÂłodze rysowaÂła siĂŞ olbrzymia kaÂłuÂża krwi.
Kobieta, ignorujÂąc posykiwania swojego towarzysza, zbliÂżyÂła siĂŞ do martwego ciaÂła, chcÂąc je zbadaĂŚ. Poza jednym gÂłĂŞbokim ciĂŞciem na gardle, zwÂłoki starszego mĂŞÂżczyzny nie nosiÂły Âśladu Âżadnych innych obraÂżeĂą.
CzarnowÂłosa piĂŞknoÂśĂŚ podniosÂła siĂŞ z wolna, jeszcze mocniej zaciskajÂąc w dÂłoni rĂłÂżdÂżkĂŞ. KiwnĂŞÂła znaczÂąco gÂłowÂą, chcÂąc przekazaĂŚ bez sÂłĂłw jakÂąÂś wiadomoÂśĂŚ blondynowi.

- No i jak, odkryÂłaÂś co mu dolega? - usÂłyszeli z mroku pytanie, ktĂłre zadaÂł jakiÂś mĂŞÂżczyzna. MĂłwiÂł z silnym akcentem, charakterystycznym dla Europy Wschodniej. Jego gÂłos byÂł tak gÂłĂŞboki i przepeÂłniony mocÂą, Âże przybysze poczuli jak podÂłoga pod ich stopami zaczĂŞÂła drÂżeĂŚ.
DwĂłjka ubranych na czarno postaci nie raczyÂła odpowiedzieĂŚ na to pytanie. Dwa promienie pomknĂŞÂły w miejsce, z ktĂłrego zdawaÂł siĂŞ dobiegaĂŚ gÂłos.
- Oooch, bĂŞdziecie musieli postaraĂŚ siĂŞ bardziej, jeÂśli chcecie mnie zÂłapaĂŚ... - zaÂśmiaÂł siĂŞ przybysz, ktĂłry pojawiÂł siĂŞ teraz przed oÂłtarzem. UkrywaÂł swojÂą twarz pod biaÂłÂą, prostÂą maskÂą, spod ktĂłrej moÂżna byÂło dostrzec tylko dziwnie bÂłyszczÂące w mroku oczy. Bez Âżadnego ostrzeÂżenia machnÂąÂł dÂłoniÂą w ktĂłrej trzymaÂł rĂłÂżdÂżkĂŞ, a caÂły rzÂąd Âławek wyleciaÂł w powietrze, sypiÂąc siĂŞ w drzazgi. MĂŞÂżczyzna i kobieta ledwo zdÂąÂżyli uniknÂąĂŚ tego niespodziewanego ataku. Jeszcze leÂżÂąc na podÂłodze, zaczĂŞli pruĂŚ w przeciwnika zaklĂŞciami. Ten jednak staÂł niewzruszony, zaÂśmiewajÂąc siĂŞ w gÂłos. PotĂŞÂżne promienie odbijaÂły siĂŞ od otaczajÂącej go aury, nie musiaÂł nawet ich unikaĂŚ. PodÂłoga wokĂłÂł miejsca w ktĂłrym staÂł, popĂŞkaÂła i zapadÂła siĂŞ, ulegajÂąc targajÂącej niÂą mocy.
- Co jest, do cholery?! - krzyknÂąÂł mĂŞÂżczyzna w czarnej szacie do swojej towarzyszki, kompletnie zdziwiony tym widokiem.
- Nie mam pojĂŞcia - wrzasnĂŞÂła w odpowiedzi. - PrzecieÂż to nie ma prawa...
CzÂłowiek w masce przestaÂł siĂŞ ÂśmiaĂŚ. W tej samej chwili uniĂłsÂł ponownie swojÂą rĂłÂżdÂżkĂŞ i wypuÂściÂł z niej purpurowy strumieĂą mocy, skierowany prosto w kobietĂŞ.
PrĂłbowaÂła uchyliĂŚ siĂŞ, jednak siÂła eksplozji, ktĂłra targnĂŞÂła budynkiem, byÂła tak potĂŞÂżna, Âże zarĂłwno ona jak i jej partner zostali wyrzuceni w powietrze razem z ogromnymi odÂłamkami Âściany, ktĂłra nie byÂła w stanie oprzeĂŚ siĂŞ tej potĂŞdze.
MĂŞÂżczyzna w czarnej szacie, obficie plujÂąc krwiÂą, podniĂłsÂł siĂŞ z wolna z ziemi, rozglÂądajÂąc siĂŞ wkoÂło. Po chwili dostrzegÂł swojÂą towarzyszkĂŞ, ktĂłra leÂżaÂła kilka metrĂłw dalej. Nie poruszaÂła siĂŞ.
PrĂłbowaÂł podejÂśĂŚ do niej, lecz jakaÂś siÂła powaliÂła go z powrotem na ziemiĂŞ. SzukaÂł po omacku swojej rĂłÂżdÂżki, jednak nie mĂłgÂł jej nigdzie znaleÂźĂŚ.
- Jest tutaj - rozlegÂł siĂŞ gÂłos za jego plecami. Jednak teraz brzmiaÂł zupeÂłnie zwyczajnie. Poza obcym akcentem, ktĂłry nadal byÂł wyraÂźnie sÂłyszalny.
- Powiedz wszystkim, co tutaj widziaÂłeÂś i przekaÂż moje ostrzeÂżenie. Niech nikt nie prĂłbuje mi przeszkodziĂŚ, bo spotka go taki sami los jak jÂą. - Zamaskowany napastnik wskazaÂł na leÂżÂące wÂśrĂłd gruzĂłw ciaÂło. - Masz. - RzuciÂł mĂŞÂżczyÂźnie rĂłÂżdÂżkĂŞ. - A teraz biegnij do niej...
Po tych sÂłowach teleportowaÂł siĂŞ z gÂłoÂśnym trzaskiem, ktĂłry przebiÂł siĂŞ przez wycie wiatru.
Blondyn z ogromnym wysiÂłkiem zerwaÂł siĂŞ ponownie. CzuÂł, Âże ma pogruchotane koÂści, ale w tej chwili to nie byÂło waÂżne, nie miaÂło Âżadnego znaczenia... DopadÂł w koĂącu do ciaÂła kobiety i zaczÂąÂł delikatnie niÂą potrzÂąsaĂŚ.
- Helena?! Heleno! HELENO!!!

***

W drodze powrotnej Ulka musiaÂła odwiedziĂŚ jeszcze kilka biur i zaÂłatwiĂŚ papierkowÂą robotĂŞ. Stewart dzielnie staraÂł siĂŞ nie okazywaĂŚ swojego znudzenia i zniecierpliwienia, jednak byÂł marnym aktorem.
- Przepraszam - powiedziaÂła Ulka, wychodzÂąc z gabinetu na drugim piĂŞtrze. - Jeszcze pĂłÂł godziny i ruszamy w drogĂŞ.
Stewart spojrzaÂł na swĂłj zÂłoty zegarek z krÂąÂżÂącymi wokĂłÂł tarczy planetami.
- Spokojnie, sam i tak nigdzie siĂŞ nie wybiorĂŞ... - odparÂł z uÂśmiechem.
- Wiem, ale siedzisz tutaj juÂż tyle czasu.
- No to wracaj do pracy i zbieramy siĂŞ stÂąd, bo inaczej noc nas zastanie.
- Tego siĂŞ wÂłaÂśnie obawiam. - Dziewczyna przygryzÂła wargĂŞ wyraÂźnie nad czymÂś zamyÂślona, obrĂłciÂła siĂŞ na piĂŞcie i zniknĂŞÂła za kolejnymi drzwiami.
W holu Ministerstwa, skÂąd mogli siĂŞ teleportowaĂŚ, znaleÂźli siĂŞ dopiero pĂłÂźnym popoÂłudniem. Ulka wyglÂądaÂła na wyraÂźnie poirytowanÂą tym faktem. Jednak bez zbĂŞdnych ceregieli kazaÂła Stewartowi chwyciĂŚ siĂŞ za ramiĂŞ i razem zniknĂŞli z cichym pykniĂŞciem.

***

Pojawili siĂŞ na rzadko uczĂŞszczanej ÂścieÂżce, zaroÂśniĂŞtej chwastami i otoczonej z kaÂżdej strony wiekowymi drzewami, ktĂłre pod ciĂŞÂżarem olbrzymich konarĂłw zdawaÂły siĂŞ chyliĂŚ ku przybyszom.
- Niesamowite - szepnÂąÂł Stewart rozglÂądajÂąc siĂŞ dookoÂła i gÂłoÂśno wciÂągajÂąc powietrze w pÂłuca.
- Czujesz to? - Ulka spojrzaÂła na niego z nieukrywanym zdziwieniem wymalowanym na twarzy. - Rzadko zdarza siĂŞ, by ktoÂś kto jest tutaj po raz pierwszy od razu to wyczuÂł.
- Jasne, przecieÂż to powietrze tutaj jest przesycone jakÂąÂś mocÂą i jednoczeÂśnie czymÂś tajemniczym... - Szef Brygady poczuÂł siĂŞ nagle dziwnie spiĂŞty. - MoÂżemy ruszyĂŚ do celu?
- Jasne, nie bĂŞdziemy tu przecieÂż tak staĂŚ do ciemnej nocy. - Kobieta ruszyÂła przed siebie z pewnoÂściÂą, sprawiajÂąc wraÂżenie osoby, ktĂłra doskonale wie dokÂąd siĂŞ udaĂŚ. - Wiesz czego to zasÂługa? To ÂświeÂże powietrze i ta moc?
Stew pokrĂŞciÂł przeczÂąco gÂłowÂą.
- Na Kresach Wschodnich? - zapytaÂł.
- Och, same Kresy to olbrzymi teren rozciÂągajÂący siĂŞ aÂż za wschodnie granice Polski – wytÂłumaczyÂła spokojnie, rozglÂądajÂąc siĂŞ w lewo i prawo. - To miejsce jest szczegĂłlne ze wzglĂŞdu na swojÂą unikalnoÂśĂŚ. To jedna z najstarszych Puszczy w caÂłej Europie. - WskazaÂła rĂŞkÂą na otaczajÂące ich gĂŞstwiny. - Zarazem to moje rodzinne strony...
Jej towarzysz podrĂłÂży spojrzaÂł na niÂą z zaciekawieniem. ZdziwiÂł go jednak ten chÂłodny ton, ktĂłrym wypowiadaÂła ostatnie zdanie.
- Ulka, czy mogĂŞ o coÂś zapytaĂŚ? - zapytaÂł Âłagodnie.
- JuÂż zadaÂłeÂś mi pytanie, ale tak, proszĂŞ. - UÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ Âłagodnie.
- Chodzi o tĂŞ sytuacjĂŞ w Ministerstwie i twojÂą reakcjĂŞ...
- Pewnie moja mina nie wyglÂądaÂła do najÂłagodniejszych, prawda? - ZaÂśmiaÂła siĂŞ.
- WidzĂŞ, Âże humor juÂż ci dopisuje... No, tak. Ale moÂżesz powiedzieĂŚ co zÂłego jest w powrocie w rodzinne strony? Nie chcĂŞ byĂŚ wÂścibski...
- JuÂż jesteÂś, ale nie martw siĂŞ, kiedyÂś ci opowiem. Na razie wystarczy ci, Âże powiem, Âże to sprawy sercowe?
ChociaÂż sÂłoĂące ÂświeciÂło juÂż dosyĂŚ nisko nad horyzontem, w pomaraĂączowych promieniach zachodu widaĂŚ byÂło wyraÂźnie rumieĂące, ktĂłre wykwitÂły na twarzy Riversa.
- Przepraszam, nie chciaÂłem ciĂŞ uraziĂŚ...
- PrzestaĂą, przecieÂż nic siĂŞ nie staÂło - zaprzeczyÂła stanowczo Black Potter. - To zrozumiaÂłe, Âże moja niespodziewana reakcja wzbudziÂła twoje zainteresowanie. Jako auror powinnam lepiej ukrywaĂŚ swoje emocje i to moja wina, ale StaĂączyk kompletnie mnie tym zaskoczyÂł...
- Nie daÂło siĂŞ ukryĂŚ... - zaÂśmiaÂł siĂŞ Stew. - Znasz jakieÂś zaklĂŞcie na te przeklĂŞte komary? - Rivers wÂłaÂśnie plasnÂą siĂŞ dÂłoniÂą w kark pozbawiajÂąc Âżycia jednego z owadĂłw.
- MĂłgÂłbyÂś sprĂłbowaĂŚ z ZaklĂŞciem BÂąblogÂłowy, ale za chwilĂŞ bĂŞdziemy na miejscu, a muszĂŞ ci powiedzieĂŚ do kogo siĂŞ udajemy...
- Postaram siĂŞ jakoÂś to wytrzymaĂŚ i zamieniam siĂŞ w sÂłuch - odparÂł wymachujÂąc rĂŞkoma, by pozbyĂŚ siĂŞ krwioÂżerczych owadĂłw.
- Dobra, wiĂŞc idziemy do Zygmunta Czarnieckiego, ktĂłry jest chyba najstarszym z obecnie tu ÂżyjÂących magĂłw. Na pewno nie wie o tych terenach tyle co WroĂąski, ale udaÂło mi siĂŞ dowiedzieĂŚ, Âże byli bliskimi przyjaciĂłÂłmi, wiĂŞc moÂże przekazaĂŚ nam jakieÂś istotne informacje.
- Wspaniale! - krzyknÂąÂł uradowany Stew. - Bez ciebie nic bym nie zdziaÂłaÂł...
- Daruj sobie te komplementy i na przyszÂłoÂśĂŚ: Nie wrzeszcz tak, do jasnej cholery! - odpowiedziaÂła Ulka, jeszcze bardziej rozglÂądajÂąc siĂŞ wkoÂło. Rivers zauwaÂżyÂł, Âże wyciÂągnĂŞÂła rĂłÂżdÂżkĂŞ, wiĂŞc bez zastanowienia chwyciÂł w dÂłoĂą swojÂą.
- Przepraszam, ale czy coÂś siĂŞ staÂło? - zapytaÂł pĂłÂłgÂłosem.
- Po prostu nigdy nie wiadomo co lub kto czai siĂŞ za tymi drzewami. SpĂłjrz. - WskazaÂła mu rĂłÂżdÂżkÂą na potĂŞÂżny krzak rosnÂący przy drodze. Stew musiaÂł nieÂźle wytĂŞÂżyĂŚ wzrok, by zobaczyĂŚ, na co wskazywaÂła. Jednak po chwili dostrzegÂł czarny konar, ktĂłry zaczÂąÂł siĂŞ poruszaĂŚ...
- Czy to jest nieÂśmiaÂłek?! - Rivers nie dowierzaÂł swoim oczom. - PrzecieÂż on jest olbrzymi, to nie moÂże byĂŚ...
- A jednak, w tej puszczy znajduje siĂŞ wiele innych stworzeĂą, ktĂłre nieco odbiegajÂą wyglÂądem od swoich odpowiednikĂłw z innych czĂŞÂści Europy - wyjaÂśniÂła Ulka. - ChodÂź, postaramy siĂŞ obejÂśĂŚ go z daleka idÂąc pod drzewami po drugiej stronie...
Ze zdwojonÂą czujnoÂściÂą ruszyli powoli by zatoczyĂŚ pĂłÂłkole i zachowaĂŚ jak najwiĂŞkszÂą odlegÂłoÂśĂŚ od wyroÂśniĂŞtego nieÂśmiaÂłka. Stewart jednoczeÂśnie spoglÂądaÂł za siebie, by wypatrzeĂŚ coÂś w nieprzeniknionej ciemnoÂści puszczy, ktĂłra czaiÂła siĂŞ tuÂż za liniÂą pierwszych drzew.
- Nie zobaczyÂł nas - powiedziaÂła Black Potter, gdy wrĂłcili na ÂścieÂżkĂŞ z wyraÂźnÂą ulga. - Nie wiedziaÂłam, Âże ta droga jest aÂż tak bardzo nieuczĂŞszczana. KtoÂś powinien zajÂąc siĂŞ tym nieÂśmiaÂłkiem i krzakiem...
- Ciesz siĂŞ, Âże my mamy go z gÂłowy - odrzekÂł Stew. - I musimy siĂŞ troszkĂŞ pospieszyĂŚ, bo zaczyna siĂŞ ÂściemniaĂŚ...
- ZauwaÂżyÂłam - warknĂŞÂła Ulka. - Za dziesiĂŞĂŚ minut bĂŞdziemy na miejscu.
W dalszej drodze nie napotkali juÂż Âżadnych innych stworzeĂą, chociaÂż starali siĂŞ nie rozmawiaĂŚ i zachowaĂŚ jak najwiĂŞkszÂą ostroÂżnoÂśĂŚ. Na koĂącu drogi musieli przedostaĂŚ siĂŞ przez wysoki drewniany pÂłot, na ktĂłrym widniaÂł napis: "DROGA ZAMKNIĂTA".
- Dziwne. - Ulka zmarszczyÂła czoÂło zamyÂślona nad czymÂś. - Ta droga nigdy nie byÂła zamkniĂŞta...

Stewart spojrzaÂł na niÂą bezradnym wzrokiem i wzruszyÂł tylko ramionami. Za przeszkodÂą znaleÂźli siĂŞ na otwartej przestrzeni, a tuÂż przed sobÂą zauwaÂżyli skupisko zabudowaĂą.
- To tam, ten szary dworek - powiedziaÂła Black Potter.
Rivers skinÂąÂł tylko gÂłowÂą i podÂąÂżyli razem w kierunku budynkĂłw. Po paru minutach dotarli do celu i stanĂŞli przed bramÂą domostwa.
- Wchodzimy? - zapytaÂł Stew.
- Nie, to byÂłoby nieuprzejme... - odparÂła. - ZresztÂą, ktoÂś juÂż po nas idzie.
Ujrzeli snop ÂświatÂła padajÂący z wnĂŞtrza, gdy ktoÂś otworzyÂł drzwi. Po chwili odÂłÂączyÂł siĂŞ od niego jasny punkcik, ktĂłry powoli zbliÂżyÂł siĂŞ do bramy.
- Kto tam? - zapytaÂł kobiecy gÂłos.
- Ulka Black Potter, auror z Ministerstwa Magii i mĂłj towarzysz.
Niska i pulchna kobieta podniosÂła wysoko lampĂŞ, by oÂświetliĂŚ twarze przybyszĂłw. Nie mogÂła jednaĂŚ podnieÂśĂŚ jej na tyle wysoko, by dojrzeĂŚ twarz Stew. Jednak, gdy spojrzaÂła na twarz Ulki, otworzyÂła szeroko oczy, w wyrazie niemego niedowierzania.
- Panna Potter! CĂłÂż ta za dziwy?! ÂŻem siĂŞ nie spodziewaÂła, Âże jeszcze ciĂŞ zobaczĂŞ. PamiĂŞtam ciĂŞ jeszcze z czasĂłw dzieciĂąstwa... ale cĂłÂż to ja stojĂŞ i plotĂŞ przez bramĂŞ. WejdÂźcie, wejdÂźcie!
Przybyszom nie trzeba byÂło dwa razy powtarzaĂŚ, wÂślizgnĂŞli siĂŞ na podwĂłrko i podÂąÂżyli za trajkoczÂącÂą nieustannie kobietÂą.
- I w dodatku siĂŞ nie przedstawiÂłam. Jestem Maria, pracuje jako gospodyni u pana Czarnieckiego. Biedakowi niewiele juÂż z Âżycia pozostaÂło. Ucieszy siĂŞ z waszej wizyty...
- Bardzo nam miÂło - odparÂła speszona niecodziennym powitaniem Ulka.
- A ten przystojniak co tak milczy? JĂŞzyka mu w gĂŞbie zabrakÂło, czy jak? - zapytaÂła Maria zatrzymujÂąc siĂŞ przed drzwiami i spoglÂądajÂąc na Stew podejrzliwie.
- Och, to jest pracownik Brytyjskiego Ministerstwa, Stewart Rivers - przedstawiÂła towarzysza Black Potter.
Stewart uÂśmiechnÂąÂł siĂŞ do niej szeroko, majÂąc nadziejĂŞ, Âże to wystarczy. Niestety, Maria nienawykÂła do czĂŞstego widywania obcych i spojrzaÂła na niego szerokimi oczami. Po chwili wpuÂściÂła ich do Âśrodka.

Komentarze

Angelina Johnson dnia 28.06.2014 22:46

BoÂże, jak dawno nie czytaÂłam przygĂłd Stewarta i Ulki! Masakra! ZacznĂŞ od minusĂłw.
Dialogi. Nie wiesz kiedy zakoĂączyĂŚ je kropkÂą, a kiedy nie.
PowtĂłrzenia. SÂą dwa albo trzy momenty powtĂłrzeĂą.
No i tyle z minusĂłw takich szkodliwych.
Na plus jest to, Âże akcja siĂŞ rozwija. Bardzo spodobaÂł mi siĂŞ opis tego tajemniczego czarodzieja z akcentem wschodnim, idealny, choĂŚ doÂśĂŚ stereotypowy, czarny charakter. Fajnie, Âże poza gÂłĂłwnym wÂątkiem oczekujemy na tajemnicĂŞ Ulki (jaka sprawa miÂłosna?). Opis nieÂśmiaÂłka teÂż mi siĂŞ podobaÂł.
OgĂłlnie nie porwaÂła mnie ta czĂŞÂśĂŚ, ale skÂłada siĂŞ na to teÂż na pewno niewyspanie. Jest dobra, nawet bardzo dobra, ale nie wyÂśmienita, ÂŁAÂŁ itd. Mam nadziejĂŞ, Âże nie kaÂżesz nam tak dÂługo czekaĂŚ na VII czĂŞÂśĂŚ.

ulka_black_potter dnia 29.06.2014 11:06

Ja teÂż siĂŞ dopiero obudziÂłam, wiĂŞc na razie powiem tylko tyle, Âże jestem szalenie ciekawa jakie o sprawy sercowe czajÂą siĂŞ w Kresach Wschodnich. Poza tym lubiĂŞ woje opisy, nie sÂą ani przesÂłodzone, ani zbyt drĂŞtwe. Za o plusik. OgĂłlnie to Ty przecieÂż umiesz pisaĂŚ, a na turniej takie byle co wysÂłaÂłeÂś:/

Alette dnia 01.07.2014 12:26

Z ciekawoÂści mam pytanie

sÂłychaĂŚ byÂło jedynie wycie silnego wiatru, ktĂłry wdzieraÂł siĂŞ teraz do wnĂŞtrza budynku i monotonne uderzenia gaÂłĂŞzi jakiegoÂś drzewa

JeÂśli zdanie skÂładowe "ktĂłry wdzieraÂł siĂŞ do wnĂŞtrza budynku" jest wtrÂąceniem (a jest, prawda?), to nie powinno byĂŚ po jego zakoĂączeniu przecinka? Teoretycznie przed "i" siĂŞ przecinkĂłw nie stawia, ale to "i" w sumie dotyczy tego, co sÂłychaĂŚ, a nie tego co siĂŞ wdziera. StÂąd teÂż pytanie... ; )

Fajna pierwsza czĂŞÂśĂŚ tej czĂŞÂści - wprowadzasz tajemniczÂą atmosferĂŞ, ja nie wiem o co chodzi. Fajnie. Tylko dla mnie trochĂŞ bezceremonialnie zmieniÂłeÂś perspektywĂŞ. Tutaj taki dramat, a nagle "w drodze powrotnej Ulka nanana". MogÂłeÂś jakoÂś wprowadziĂŚ czytelnika w zmianĂŞ miejsca i bohaterĂłw.

OgĂłlnie teÂż sporo dialogĂłw w tej czĂŞÂści, a przynajmniej w kilku momentach przydaÂłyby siĂŞ jakieÂś minimalne opisy. One z zasady sprawiajÂą wiĂŞcej problemĂłw, ale chciaÂłaby spojrzeĂŚ na tĂŞ historiĂŞ twoimi oczami - wypowiedzi bohaterĂłw nie dajÂą mi tej moÂżliwoÂści. MoÂże coÂś wiĂŞcej o dworku? Jak wyglÂądaÂł, w jakim stylu go zbudowano...? Co go otaczaÂło?

Poza tym jest ciekawie, chociaÂż ten poczÂątek podobaÂł mi siĂŞ bardziej niÂż koniec. Mimo to uwaÂżam, Âże twoja zagadka nie bĂŞdzie naiwna (a raczej mam nadziejĂŞ, bo co ja tam mogĂŞ wiedzieĂŚ), nie sprawia takiego wraÂżenia.

Czekam na kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ, powodzenia : )

losiek13 dnia 01.07.2014 13:50

Dialogi. Nie wiesz kiedy zakoĂączyĂŚ je kropkÂą, a kiedy nie.

Tak dawno nie pisaÂłem, Âże juÂż zapomniaÂłem jak to byÂło ;< CaÂłoÂśĂŚ pisaÂłem w pociÂągu i nie miaÂłem jak tego sprawdziĂŚ, a pĂłÂźniej juÂż mi wyleciaÂło to z gÂłowy. NastĂŞpnym razem bĂŞdzie git ;>

OdnoÂśnie przecinka, to masz racjĂŞ Leciaku, powinien tam byĂŚ ; )

MogÂłeÂś jakoÂś wprowadziĂŚ czytelnika w zmianĂŞ miejsca i bohaterĂłw.

Tutaj nie chciaÂłem juÂż zbytnio rozwlekaĂŚ tego pobytu w MM i ruszyĂŚ dalej, ale faktycznie mogÂłem zrobiĂŚ to Âłagodniej.

OdnoÂśnie opisĂłw, to racja, jest ich maÂło, ale zaleÂżaÂło mi na posuniĂŞciu akcji do przodu. ObiecujĂŞ wiĂŞcej opisĂłw w kolejnej czĂŞÂści ;d

Ulka, jeszcze siĂŞ dowiesz

Barlom dnia 12.07.2014 14:01

Hmm, nie mam pojĂŞcia, czemu mĂłj komentarz siĂŞ nie pojawiÂł :/
No nic, napiszĂŞ go jeszcze raz

ÂŁoÂśku, jestem oczarowany tÂą czĂŞÂściÂą. PoczÂątek przepeÂłniony akcjÂą, ktĂłrÂą uwielbiasz. Jedynie szkoda, Âże umarÂła ta kobieta, a nie blondyn.

Co do czĂŞÂści wÂłaÂściwej, to twoje opisy wyszÂły cudownie. Niby nic siĂŞ nie dziaÂło, ot spacerek po lesie, ale naprawdĂŞ zrelaksowaÂłem siĂŞ czytajÂąc to. PoczuÂłem siĂŞ jakbym sam byÂł w tej puszczy. ByÂło tam spokojnie, cicho, ale teÂż odrobinĂŞ tajemniczo. CzuÂłem magiĂŞ.

Pisz dalej i nie pozwĂłl nam czekaĂŚ na kolejnÂą czĂŞÂśĂŚ tak dÂługo.

Penelope dnia 13.07.2014 13:50

No Losiu jak Âładnie

Najbardziej podobaÂł mi siĂŞ opis puszczy, przez chwile poczuÂłam siĂŞ jakbym tam byÂła, aÂż ciarki mnie przeszÂły po plecach

suuper ;]

Co do dialogĂłw zgadzam siĂŞ z poprzednikami, ale wszystko moÂżna dopracowaĂŚ, wiĂŞc pisz czĂŞÂściej Âżeby byÂło dobrze

JuÂż nie mogĂŞ siĂŞ doczekaj kolejnej czĂŞÂści

Finnigan dnia 28.07.2014 20:38

Opowiadanie bardzo ciekawe, fakt, Âże nie czytaÂłem poprzednich ale w wolnej chwili, zerknĂŞ na nie, jedynie w dwĂłch miejscach zwrĂłciÂłem uwagĂŞ na drobne literĂłwki, oraz kilka bÂłĂŞdĂłw interpunkcji, co rĂłwnieÂż zostaÂło dostrzeÂżone przez Alette. Co do wspomnianych przeoczeĂą, " To jedna z najstarszych Puszczy w caÂłej Europie" - Puszcz; co do drugiego " cĂłÂż ta za dziwy" ale i tak na nastĂŞpny czekam z niecierpliwoÂściÂą.

Christina dnia 13.11.2014 13:58

Helena i Tim? DobĂłr bohaterĂłw jest w twoim przypadku zawsze zaskoczeniem hahah.
Maria jest takÂą typowÂą babkÂą ze wsi. Prostolinijna i dobroduszna. Dlatego mamy takie fajne, przytulne wsie.
DomyÂślam siĂŞ, Âże to WroĂąski leÂży tam gdzieÂś w koÂściele, ale nie mam zielonego pojĂŞcia kim jest ten KTOÂŚ. WiĂŞc mam nadziejĂŞ, Âże zrobisz nam tÂą przyjemnoÂśĂŚ i wreszcie weÂźmiesz klawiaturĂŞ w rĂŞce i coÂś napiszesz, co?

Sam Quest dnia 07.02.2016 20:44

WiedziaÂłam! Ha, pierwszy raz zgadlam o kogo chodzi!

SzczegĂłlnie mi siĂŞ podobaÂła tutaj ta pierwsza czĂŞÂśĂŚ, motyw z koÂścioÂłem etc. Co do drugiej godne pochwaÂły i szczegĂłlnie ujmujace sÂą te momenty gdzie pokazujesz magiczny Âświat Polski, jakies takie unikatowe wstawki. Bardzo mi siĂŞ to podoba

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny!	100%	[3 głosy]
Powyżej oczekiwań	0%	[0 głosów]
Zadowalający	0%	[0 głosów]
Nędzny	0%	[0 głosów]
Okropny	0%	[0 głosów]

Logowanie

Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Facebook

Shoutbox

Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

Liliana2194 [off]

O choinka!
03.08.2026 15:12

DziĂŞki

Rue Riddle [off]

Do szopy hipogryfy, do szopy wszyscy wraz!
01.08.2026 11:39

Racja, I will mourn old Hog forever, to juÂż nie byÂło to samo :v
I mimo Âże ciĂŞÂżko w te urodziny, to i tak wszystkiego naj naj, 17 moÂżna mieĂŚ do 40 na spokojnie